.:: Chill it OUT*::.

ที่มา  : http://darkygirl.exteen.com/

"Honestly, Edward. I can't keep up with you. I though you said you didn't want to be my friend." Bella
"I said it would be better if we weren't friends, not that i didn't want to be friends." Edward
"Oh, thanks, now that's all cleared up." Bella
"It would be more...prudent for you not to be my friend. But I'm tired of trying to stay away from you, Bella." Edward

“Before you my life was like a moonless night. Very dark, but there were stars-points of light and reason. And then you shot across the sky like a meteor. Suddenly everything was on fire; there was brilliancy, there was beauty. When you were gone, when the meteor had fallen over the horizon, everything went black. Nothing had changed, but my eyes were blinded by the light. I couldn’t see the stars anymore. And there was no more reason for anything." Edward

“If I could dream at all, it would be about you. And I’m not ashamed of it." Edward

“You…made…me..faint” Bella
“What am I going to do with you ?Yesterday I kiss you, and you attack me! Today you pass out on me!” Edward

” How can i put this so that you’ll believe me? You’re not asleep, and you’re not dead. I’m here, and i love you. I have always loved you, and i will always love you. I was thinking of you, seeing your face in my mind, every second i was away. When i told you that i didn’t want you, it was the very blackest kid of blasphemy.” Bella

“You’re wounding my ego Bella, I just proposed to you and you think it’s a joke” Edward

"Trust me just this once - you are the opposite of ordinary" Edward

Out of all the things about me that could frighten you, you worry about my driving." Edward

“‘And so the lion fell in love with the lamb…,’ he murmured. I looked away, hiding my eyes as I thrilled to the word.
‘What a stupid lamb,’ I sighed.
‘What a sick, masochistic lion.’”
   – Edward and Bella -

" Isabella." He pronounced my full name carefully, then playfully ruffled my hair with his free hand. A shock ran through my body at his casual touch. "Bella, I couldn't live with myself if I ever hurt you. You don't know how it's tortured me." He looked down, ashamed again. "The thought of you, still, white, cold... to never see you blush scarlet again, to never see that flush of intuition in your eyes when you see through my prestenses...it would be unendurable." He lifted his glorious, agonized eyes to mine. "You are the most important thing to me now. The most important thing to me ever." Edward

"It's like you've taken half my self away with you." Edward

"Do you think I'll ever get better at this? That my heart might someday stop trying to jump out of my chest whenever you touch me?" Bella
"I really hope not" Edward

“No! This is about my soul, isn’t it? Carlisle told me about that, and I don’t care, Edward. I don’t care! You can have my soul. I don’t want is without you – it’s yours already!” Bella

“All right. Forget time limits. If you want me to be the one - then you’ll just have to meet one condition. Marry me first.” Edward

"Sleep, my Bella. Dream happy dreams. You are the only one who has ever touched my heart. It will always be yours. Sleep, my only love." Edward

"If there were any way for me to become human for you - no matter the price was, I would pay it." Edward

"I love you" Bella
 "you are my life now" Edward

"I'll be back soon you won't have time to miss me. Look after my heart - I've left it with you." Edward

"Now, I want to do this right. Please, please, keep in mind that you've already agreed to this, and don't ruin itme." Edward
"Oh, no," I gasped as he slid onto one knee. Bella
"Isabella Swan, I promise to love you forever - every single day of forever. Will you marry me?" Edward
"Yes." Bella
"Thank you." Edward

"Edward, there's no point to forever without you. I wouldn't want one day without you." Bella

More about this series :

Twilight - The official movie site

The Official Website of Stephenie Meyer

      TWILIGHT :: By Stephenie Meyer   

      (แรกรัตติกาล แปลโดย เจนจิรา เสรีโยธิน)

ถ้าถามว่าหนังสือเล่มไหนที่โดนใจอีฟสุดๆในเวลานี้ ก้อคงไม่พ้นเล่มนี้อย่างแน่นอน

เล่มนี้เเป็นอะไรที่แบบว่า...สุดยอดจริงๆอ่ะ คนแปลก็แปลดีมากๆ 

ตอนแรกไม่รุจักนักเขียนคนนี้เลยนะ ไม่รุว่าเค้าดังมากๆ

แล้วเล่มนี้ก้อติด New york time's Best seller ด้วย รู้อย่างเดียวที่ซื้อเล่มนี้

เพราะหน้าปกของไทยมันดึงดูดมากๆเลย แล้วก้อคำโปรย สั้นๆ ได้ใจความแต่ดึงดูดคนอ่านมากมาย

(ถึงแม้หน้าปกภาษาอังกฤษจะดูเหมือน death note ไปหน่อยก้อตาม =___=""" 55+)

เนื้อเรื่องหลักๆก็จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับความรักระหว่างแวมไพร์ "เอ็ดเวิร์ด"กับนางเอกของเรื่อง"เบลล่า"

ประมานว่านางเอกพ่อแม่หย่ากันแล้วนางเอกย้ายไปอยู่กับพ่อในเมืองที่ไม่ค่อยมีแสงแดด

พอไปเรียนไฮสคูลก็เจอกับพระเอก ซึ่งตอนแรกก็พยายามทำตัวห่างๆนางเอก เพื่อไม่ให้เผลอไปดูดเลือดนางเอกเข้า

แต่ด้วยเหตุการณ์หลายๆอย่าง ทำให้พระเอกตัดสินใจว่า ในเมื่อตีตัวออกห่างไม่ได้ ก็คอยปกป้องดูแลเลยแล้วกัน

แต่ความด้วยความแตกต่างก็ทำให้ความรักของทั้งสองคนไม่ค่อยจะราบรื่นนัก...

เรื่องปลีกย่อยเป็นยังไงก็คงต้องอ่านเองอ่านะ อีฟไม่อยากสาธยายมาก Spoil มากเกินเด๋วอ่านแล้วหมดสนุก ฮืๆ

บอกได้คำเดียวว่า "สนุกโคดๆ จนต้องหาซื้อภาษาอังกฤษมาอ่านด้วย" อ่านแล้วเพ้อถึง Edward ไปหลายวัน 555+

NEW MOON  :: By Stephenie Meyer    

(นวจันทรา แปลโดย นพดล เวชสวัสดิ์)    

"Shoot," I muttered when the paper sliced my finger; I pulled it out to examine the damage. A single drop of blood oozed from the tiny cut.

It all happened very quickly then.

Edward threw himself at me, flinging me back across the table...

I tumbled down to the floor by the piano, with my arms thrown out instinctively to catch my fall, into the jagged shards of glass. I felt the searing, stinging pain that ran from my wrist to the crease inside my elbow.

Dazed and disoriented, I looked up from the bright red blood pulsing out of my arm—into the fevered eyes of the six suddenly ravenous vampires.

ภาคต่อของ "แรกรัตติกาล" ถ้าบอกว่าเล่มแรกเป็นสีขาว เล่มสองนี่ก้อคงเปนสีเทา

อ่านแล้วแบบว่า เคืองโคดๆค่ะ ไม่ได้เคีอง Stephanie นะเนื้อเรื่องยังดีเหมือนเดิม

แต่ที่เคือง...โคดเคืองคนแปลไง แปลห่วยใช้ได้เรยพี่น้อง คือแบบว่าสำนวนบางอันทั่นก็แปลผิดๆป่ะ?

แถมจะสำบัดสำนวนไปถึงไหนฟร่ะ แปลนิยายนะเฟ้ย ไม่ใช่บทกวี อ่านแล้วมึนจริงๆ

แต่พูดถึงเนื้อเรื่องโดยรวมก็ยังถือว่าดีเช่นเคย แนะนำว่าถ้าจะอ่านภาษาอังกฤษจะเวิร์คกว่ามากๆ

ในเล่มนี้จะมีเหตุการณ์เกิดขึ้นในงานวันเกิดของนางเอก จนทำให้ครอบครัวของพระเอกต้องจากไป

(แต่ก็แฮปปี้เอนดิ้งนะ อย่าเพิ่งตกใจไป)

แถมเล่มนี้ยังมีเรื่องเกียวกับมนุษย์หมาป่าเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย

ใครที่ชอบหนังสือนิยายแนวแวมไพร์-แวร์วูลฟ์ ห้ามพลาดเด็ดขาด!!!

PS. เล่มหน้าคนแปลเล่มแรกจะกลับมาแปลให้อีกครั้ง

เนื่องจากมีเสียงวิจารณ์เกี่ยวกับการแปลเล่มนี้มากเหลือเกิน

(เจ๋งไปเลย เย้!!!)

      แสงเงารัก :: By ดวงตะวัน

รักพี่น่านมากที่สุดในโลก 
จาก…จ้าจ๋า 

เรื่องราวความรักความผูกพันระหว่างน่านฟ้าและเจิดจ้า 

ชายหนุ่มและหญิงสาวที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ  ในฐานะคนบ้านใกล้เรือนเคียง 

บ้านของไกรฤกษ์และร้อยดาว พ่อแม่ของเจิดจ้า  เป็นบ้านหลังใหญ่ สวยงาม  

ทว่าความรักในบ้านหลังนั้นกลับซ่อนอยู่ในเงามืด บ้านของโมทนาและมิ่งขวัญ

พ่อแม่ของน่านฟ้า เป็นบ้านหลังเล็ก อบอุ่น  แสงแห่งรักโชนฉานสว่างไสว

เด็กทั้งสองคนดุจสายใยที่เชื่อมโยงสองครอบครัวเข้าไว้ด้วยกัน

เงามืดจากบ้านหลังใหญ่ค่อยๆทอดเงาทาบทาครอบครัวของมิ่งขวัญและโมทนา 

จนทำให้ชีวิตของใครต่อใครมัวมนไปตามๆ กัน 

แล้ววันหนึ่ง  เมื่อน่านฟ้าและเจิดจ้าเติบโตเป็นหนุ่มเป็นสาว

รักที่ปวดร้าวในเงามืดก็คลี่คลุมลงบนชีวิตของทั้งสองให้ต้องเจ็บปวดและทุกข์ทรมานไปด้วย

“จ้าไม่เคยเห็น  ไม่เคยแคร์ความรู้สึกของใครเลยใช่ไหม  ไม่เคยรู้บ้างเลยใช่ไหมว่าใครรักจ้าห่วงจ้าจะเป็นจะตาย”

แสงรักจะสว่างมากพอที่จะสาดเข้าไปยังเงามืดอันปวดร้าวที่ใครบางคนทนทุกข์ทรมานมานานวันได้หรือไม่

และที่สำคัญ แสงรักนั้นสาดสว่างมาจากที่ใด เจิดจ้าและน่านฟ้าเท่านั้นที่จะมีคำตอบ...

เรื่องนี้จะออกแนวเครียดๆ ดราม่าหน่อยๆ เมื่อมองในแง่มุมชีวิตของแม่นางเอก

แต่ถ้ามองในแง่ชิวิตของนางเอกแล้ว จะแตกต่างกับแม่โดยสิ้นเชิง เพราะคนรอบตัวของนางเอก

จะคอยปกปิดเรื่องไม่ดีต่างๆไว้ไม่ให้นางเอกรู้ เปรียบชีวิตของนางเอกกับแม่

เป็นดั่งเงาสีขาว สว่างเจิดจ้า กับเงาดำที่มืดหม่น เมามัว

อ่านเรื่องนี้จบแล้วรู้สึกได้ข้อคิดในการใช้ชีวิตมากมาย ทำให้เรารู้ถึงอีกแง่มุมหนึ่งของสังคมมากขึ้น

รู้สึกได้ถึงกรุ่นไอของความรักที่คนรอบข้างมีให้

"เป็นหนังสือที่ดีมากอีกเล่มหนึ่ง"

เล่ห์ร้อยรัก :: By อรพิม      

ญาดา ไม่เคยคิดมาก่อนว่าตัวเองจะต้องจับพลัดจับผลู

มาเป็นภรรยากำมะลอของทายาทมหาเศรษฐีพันล้านทั้ง ๆ ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

ต้องโทษความโลภที่ทำให้เธอขโมยแหวนประจำตระกูลของเขามาใส่จนทำให้คนอื่นเข้าใจผิด

ภูบดี คือชื่อของสามีเธอ  และที่สำคัญ ตอนนี้เขากำลังความจำเสื่อมเพราะถูกลอบทำร้าย

แม้กลัวความลับแตก แต่เธอก็อยากได้ลาภลอยก้อนโตเพื่อเอาไปใช้หนี้การพนัน

โดยหารู้ไม่ทั้งเขาและเธอกำลังจะมีอันตรายถึงชีวิต!

เรื่องนี้จะออกเป็นแนวโรแมนติกปนฆาตกรรม

ส่วนตัวชอบเรื่องนี้เพราะบุคลิกของพระนางของเรื่อง

ตอนแรกไอ้เราก็ว่านางเอกของเรื่อง เจ้าเล่ห์ ตอแหลสุดๆแล้วนะ

ไปๆมาๆสู้พระเอกไม่ได้ค่ะ เจ้าเล่ห์กว่าร้อยเท่า 555+

ตอนแรกพระเอกความจำเสื่อม นางเอกก็หลอกเค้าไว้หลายเรื่อง

พอเค้าความจำคืนมาเลยโดนเอาคืนไปหลายดอก

เวลาพระเอกแกล้งนางเอก ฮา+น่ารักมากมายค่ะเล่มนี้

         วุ่นนัก! ได้รู้จักคุณแวมไพร์/วุ่นนัก!ฉันหลงรักคุณแวมไพร์  :: By ศิรกรรณ

    สืบเนื่องจากความบ้าส่วนตัว จากเรื่อง "แรกรัตติกาล" อีฟก็เรยยืมเรื่องนี้จากไอ้ไหมมาอ่าน

    เรื่องนี้ก็จัดว่าสนุกใช้ได้เลย ตอนแรกอ่านเล่มแรกยังเฉยๆไม่ได้ชอบไรมาก

    พอมาเล่มสองนี่จากรี้ดมากขึ้นเรื่อยๆ จนเล่มสุดท้ายนี่เป็นอะไรที่หนุกสุดๆ

    แต่อ่านเรื่องนี้แล้วไม่ค่อยประทับใจพระเอกนางเอกเท่าไหร่

    กลับประทับใจตัวประกอบของเรื่องมากกว่า (ริมม่อน...ฮือเศร้า ไม่น่าตายเลย เซงจิงๆ)

    ถ้าใครที่ชอบแนวแฟนตาซี เล่มนี้เป็นอีกเรื่องที่ไม่ควรพลาด!!

จิงๆมีอีกหลายเรื่องที่สนุกมากๆ

เพราะปิดเทอมอ่านทีเป็นสิบๆเล่ม

แต่วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีกว่า(พิมพ์เมื่อยมือแล้ว 555+)

ไว้จามาเล่าให้ฟังใหม่

-----พี กะ เอส-----

รักป๊า รักม๊า*

รักเพื่อนๆ*

รักคนที่รักเรา*

รักตัวเอง*

เห็นผลสอบแล้วจากรี้ด! T^T*

ตอนโทรไปบอกเรื่องผลสอบไอ้ไหมหาว่าชั้นบ้าไปแล้ว*

หลอนจิงๆ*

ไม่อยากเปิดเทอม*

อยากย้ายสาย* T^T

ไอซ์สเก็ตทำเอาปวดตัวไปหมด*

=_____________="

...................................................

TC* Every 1

ช่วงนี้ไม่รุว่าเปนไร
มองไปทางไหนก้อเหนแต่...เกย์
อ่าๆ ไม่ใช่ว่าอคติกะผุชายที่เปนเกย์นะ
แต่แบบว่าทำไมไมุ่รุ
ช่วงนี้ไปไหนก้อเจอแต่เกย์เจงๆอุ่ะ = ="

วันนี้ไปซื้อของกะพ่อมา
เดินๆไป...เจอผุชายคนหนึ่ง
หน้าตาดีมากกกกกๆอ่านะ
ยืนคุยโทสับอยู่
ก้อมอง...โห Handsome มั่กๆ
แล้วก้อไม่ได้สนใจไร เดินไปเรื่อยๆ
หันมาอีกที...คุณเทอเดินส่ายก้นกรีดนิ้วอยู่ค่ะ
O_o บอกได้คำเดียว...อึ้งอย่างแรง
 แค่นี้ม่าพอ...เดินๆไปสักพัก
เจอผู้ชายสองคน
เหมือนจาเปนเพื่อนกานทำมะดาอ่านะ
แต่...เอ๊ะ! เอ่อ...เพื่อนเค้าเอามือโอบเอวจับก้นกันด้วยเหรอว่ะ
อืม = = ม่าข่ายแระ คู่นี้ก้อคงไม่ต่างจากอีตานั่นอีก
ยังไม่พอเจ้าค่ะ...
รุสึกว่าสองข้างทางที่เดินไป
เจอเกย์ปามาน 10 ก่าคนได้
แล้วส่วนมาก...น่าตาดีด้วยอ่านะ = =

อืม...อ่านะ - -* เพิ่งรุว่าเด๋วนี้เกย์ล้นตลาด
กว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของเกย์ทั้งหมด
มักเปนผุชายหน้าตาดี...ท่าทางสะอาดสะอ้าน
เปนสุภาพบุรุษ...รุใจผุหญิงเปนอย่างดี
ซึ่งทั้งหมดที่กล่าวมานี้...
เปนลักษณะที่มักจะทำให้ผุหญิงชอบได้ง่ายๆ
โอ้!! แล้วอย่างนี้ทรัพยากรคนหล่อก้อหายากขึ้นอ่ะดิ555+
อ่านะ เปนเรื่องน่าเส้า...(ก๊าก)
เฮ้อ!!! ไม่น่าละ...ผุหญิงถึงได้ขึ้นคานเยอะ 555+
แอบสงสารผุหญิงด้วยกันอ่ะ
ชั้นมานพวกเฟมินิสอ่านะ ต้องเข้าใจ

P$...Miz  ไหม มิน แอ๋ม เต็ม หอม ฟ้า
    ...Miz เทอด้วยนะ ๐(>//<)๐
    ...Miz เพื่อนๆ M.3/1 & Graph 48
    ... รักพ่อนะคะ
    ... เมื่อไหร่จาปิดเทอม
    ... มีเรื่องจาสารภาพ แบบว่า...หนูอยากเที่ยวอ่ะ!! \(>O<)/

วันนี้ไม่มีเรียนอ่า...อย่างสบายเรย
สอบ NT วันนี้ข้อสอบอย่างง่ายอ่ะ
แบบไม่ได้อ่านไปซักตัว
ตอนแรกนึกว่าจาตายแระ
โชคดีที่ไม่ได้อ่านไป
เพราะถ้าอ่านคงจาผิดหวังน่าดูเรย...= =

สอบเลขตอนเช้า
ทัมจัยแระว่ายากชัวๆ
O_o ไมง่ายเงี้ยะ
รร.ออกข้อสอบอย่างนี้บ้างคงจาดี แหะๆ

พอตอนบ่ายๆสอบวิทย์
ยากกว่านิดส์(ขอบอกว่านิดส์เดียวเจงๆ - -)
เอาเหอะ...เปนวันสอบที่สบายที่สุดเรย

อืม...ช่วงนี้ไม่รุเปนไร
รุสึกว่าเพื่อนชั้นจามีความลับกันเหลือเกิน
รุสึกเหมือนมีอะไรไม่ค่อยบอกกันเรยอ่ะ
จาอะไรกันนักกันหนา?
อืม เอาเหอะ...ไม่ว่าไรหรอก
ก้อรุอยู่แล้วว่ามัน "ไม่เหมือนเดิม"
แต่ก้อนะ รุจักกันมากี่ปีว่ะ
ไม่ไว้ใจกันเรยใช่มะ?

เออ...ชั้นก้อรุนะเว้ย
ว่าชั้นเปนคนใจร้อน ตัดสินใจเร็ว
แต่ชั้นก้อจิงใจกะพวกแกอ่ะ
อย่าทำให้ชั้นุหมดความเชื่อมั่นในตัวพวกแกดิ
สำหรับชั้นอ่ะ ยังไงเพื่อนก้อสำคัญอยู่แล้ว
คบกันมาเปนปี ไม่รุบ้างรึไง?
ทำแบบนี้...มันแอบเสียความรุสึกว่ะ...

ชั้นก้อเปนอย่างนี้มาแต่ไหนแต่ไร
...ไม่เคยเปลี่ยน...
แล้วแกอ่ะ...เหมือนเดิมรึเปล่า?
เคยถามตัวเองบ้างมั้ย?
เอาเหอะ เข้าใจว่าคนมันเปลี่ยนกันได้ = =
มีไรอยากเขียนอีกมากมาย
แ่ต่...ช่างมันเหอะ...

P$. ไม่บอกก้อไม่เปนไร จะรอจนกว่าอยากจะบอกแระกัน
       เพื่อน...คำๆนี้มีความสำคัญมากแค่ไหน?
       เพื่อนแท้...ใช้อะไรวัด?
        ไว้ใจ?...คำๆนี้สำหรับชั้นมานสำคัญนะ...

เหนหัวข้อแล้วอย่าแปลกใจ
อ่านะ อยากเปลี่ยน feel เรยใช้ภาษาฝรั่งเศส
(ที่ตัวเองออกเสียงม่าถูก รุแต่ฟามหมาย ^^")
ช่วงนี้อยู่ดีๆไม่รุเปนไร
ขยันอ่านหนังสืออ่านะ
(จิงๆแล้วคือหนังสือ่านเล่น จำพวกการ์ตูนและนิยาย)

เมื่อวันอาทิตย์ได้อ่านหนังสือเล่มนึง
                                                                              ชื่อ Enchantee,Paris(อองฌองเต้ ปารีส)

รุสึกประทับใจมากๆ
คนเขียนเค้าแต่งจากชีวิตจริง

 

ตอนจบของเรื่องนี้ไม่ได้สวยหรู...
ตอนจบของเรื่องนี้ไม่ได้เศร้า...
มันเป็นเรื่องของคนๆหนึ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
และสุดท้ายก้อผ่านไป...

ตอนจบของเรื่อง ไอ(นางเอกของเรื่อง)
กับ จิน (หนุ่มเกาหลี)ก้อไม่ได้รักกัน
เพราะทั้งคู่ต่างก้อมีคู่ชีวิตเปนของตัวเองอยู่แล้ว...
ต่างคนก้อแยกไปใช้ชีวิตของตนเอง

ไอ...บอกว่าเทอรุสึกรักจิน แต่เทอก้อยังมีสามีของเทออยู่
มีสิ่งเดียวที่ทำได้ ก็คือ...การตัดใจ...
เพราะเทอรุดี ว่ามาร์ค(สามีของเธอ)
มีความสำคัญกับเทอและรักเทอมากเพียงแค่ไหน
สุดท้ายเทอจึงตัดสินใจเดินจากมา...

จิน...เปนตัวละครที่ยากจะอ่านใจได้
ตั้งแต่ต้นจนจบเรื่อง ความรุสึกของเขายังเปนปริศนา
เขารุสึกยังไงกับไอ ? เปนสิ่งที่ยากจะเข้าถึง...

เอาเปนว่าถ้าสนใจก้อลองไปหาอ่านดู^^
หรือจะมายืมเราก้อได้ 555+

...เปนหนังสือที่ดำเนินเรื่องเรียบๆ
แต่มีจุดดึงดูดอย่างมากมาย
แนะนำให้อ่านนะ เปนหนังสือที่ให้แนวคิดดีๆในการใช้ชีวิต

กะจาอัพเรื่องตัวเอง...
ไปๆมาๆมานั่งวิจารณ์หนังสือเล่มนี้ซะงั้นเรยแฮะเรา555+ ^O^"
อืม...สุดท้ายขอทิ้งท้ายด้วยตอนหนึ่งในหนังสือซักหน่อยดีก่า
เปนตอนที่ชั้นเรียนภาษาของไอกับจินให้แต่ประโยค

ไอแต่งว่า...

"J'aimerais qu'il pense comme moi."
(ฉันหวังว่าเขาจะคิดเหมือนกับฉัน)

ได้ยินเสียงตัวเองพูดไปแบบนั้น
ก่อนจะตะลึงกับประโยคต่อมาของจินซึ่งนั่งอยู่ข้างหลังฉัน

โดยเขาพูดต่อทันทีว่า...

"Moi aussi, j'aimerais qu'elle pense comme moi."
(ผมก็หวังว่าเธอจะคิดเหมือนกับผมเช่นกัน)

เขายิ้มและสบตาฉันตรงๆ
ทว่าไม่มีอารมณ์ใดๆปรากฎในแววตา
เขามองตรงแน่วแน่
จนฉันต้องเป็นฝ่ายหลบตาเสียเอง...

-----Palais de Tokyo-----

P$. ใครอ่านภาษาฝรั่งเศสออก เขียนคำอ่านให้หน่อยน้า ^^

Happy*New*Year ค่ะทุกคน

ปีใหม่แล้วก้อขอให้มีแต่ความสดใสสนุกสนานน้า

หวังอะไรก้อขอให้สมหวัง ^^

 ..::New year...Celebration::..

ไปเที่ยวพัทยากับระยองมาค่ะ อยากบอกว่าหนุกมากมาย

อย่างมันส์อ่ะ ไปตั้งแต่วันที่30 เพิ่งกลับมาวันที่1

แต่รุสึกยังไม่อยากกลับเลย

เป็นปีใหม่ที่ให้ความรู้สึกแตกต่างจากปีอื่นๆมาก...

*Happy in Pattaya*

เริ่มต้นหลังจากที่เรานัดเจอกับเพื่อนๆ

(ไหม มิน ติ๊ก ก้อง นน ปริ้นซ์ กัน ไม้ นิก)

ที่รร.แล้ว ก้อออกเดินทางไปพัทยากัน...

ที่แรกที่ไปคือ ริบลี่ ไปถึงก้อเล่นเขาวงกต

เขาวงกตแบบว่า...อย่างแนวอ่ะ คือมานจาเป็นกระจกหมดอ่ะ

แล้วต้องคลำหาประตูทางออก เค้าทำแสงสีสวยมากๆๆๆๆ

(โดยเฉพาะห้องที่เค้าทำแสงให้เห็นคนในห้องเป็นภาพ slow motion)

แล้วก้อไปดูหนัง 4d ก้อหนุกดีนะ

แต่ไม่ประทับใจเท่าไหร่อ่า เคยดูแล้ว

แล้วก้อไปเข้าพิพิธภัณท์ริบลี่ แบบว่ามานโคดสรรหาของมาแกล้งเรย

คือตอนแรกเดินๆไปมานจะมีมุมกระจกอยู่มุมนึง

เค้าจามีเชื่อหรือไม่มีคนสามารถเอาลิ้นไปแตะจมูกได้

แล้วก้อจามีภาพอยู่ คนที่ไปดูก้อจะหลงกลทำตาม

(เราก้อเปนหนึ่งในนั้น TT_TT)

พอตอนหลังเดินๆไปก้อจาเจอกระจกอยู่บานนึง

...มองไปจาเห็นคนแลบลิ้นอยู่ - -* ...โคดน่าอับอายเรย

คือแบบด้านนึงเปนกระจกใสมองผ่านทะลุกระจกเงาได้

...บัดซบยิ่งนัก T_T...

แล้วก้อมีรุอยู่รุนึง เค้าบอกว่าเตือนแล้วไม่เชื่อว่าอย่ามอง

คนที่ไปมองก้อจะถูกกล้องถ่ายก้นคนแอบดูไว้

(โชคดีที่ไม่ได้ลองอันนี้ 555+)

เสดก้อไปเข้าไปผีสิง มี 10 แต่ไปกัน 8 ไอ้ปริ้นซ์กะไหมไม่ไป 555+

เข้าไปก้อแบบน่ากัวดีอ่ะ ชอบมากๆโดยเฉพาะห้องที่เปนหมอโรคจิต

กับห้องที่จุดๆ...อย่างเก๋าเรย

แบบว่าเค้าใช้คนจิงด้วยเรยดูน่ากัวกว่าที่อื่นไง

หุหุ อยากเล่นอีกรอบแฮะ...

พอตอนเย็นๆก้อไปพัทยาปาร์ค ไปเล่นน้ำกัน

ก้อหนุกดีอ่ะ มีอาเฮียก้องนั่งเฝ้าเปนคุนพ่อเรย ก๊าก

เสดก้อออกมาถ่ายรุบกัน (ตอนพระอาทิตย์ตกสวยมากๆ)

พอถ่ายรุบกานเสดก้อขึ้นรถไประยองกันต่อ...

กว่าจาถึงระยองก้อปามานสองทุ่ม อย่างหิวเรย

แบบว่าหลงทางหาบ้านอิไหมไม่เจอ

ไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เที่ยง

พอถึงแบบว่าแต่ละคน รีบโซ้ยอย่างรวดเร็ว

แล้วก้อมานนั่งตั้งวงเล่นกันถึงตีสาม...

*Happy in Rayong*

ตื่นเช้ามาวันทีสองก้อมีเรื่องเซอร์ไพรส์แต่เช้า

ไอ้กันเดินอีท่าไหนก้อไม่รุชนกระจกติดฟีล์ม

(ขอเน้นว่าติดฟีล์ม...ชนไปได้ไงเนี่ยยย)แตกหมด

แบบว่าเลือดเต็มพื้นอ่ะ พ่อไหม นิก กะจานสันติพงก้อรีบพาส่งโรงบาลเรย

ไอ้เราก้อเช็ดพื่นเก็บเศษกระจกอยู่ดีๆ

เจอกระจกมือเศษเนื้อกันมานติดอยู่

โคดสยองเรย T_T

พอบ่ายๆก้อไปเล่นน้ำทะเลกัน ส่วนกันนอนอยู่บ้าน

รอบนี้ไม้เปนคุนพ่อแทนไอ้ก้องที่ลอยอยู่ในทะเล

สักพักก้อเล่นบานาน่าโบ๊ทกัน

(รอบนี้ไม่ค่อยตกแฮะ...ภูมิจัยๆ อิอิ)

  ตอนเย็นก้อไปฉลองกันที่ร้าน"ตำนานป่า"

แบบว่าบรรยากาศตกแต่งร้านได้สุดยอดมาก

สมชื่อร้านอ่ะ แบบว่าทำเหมือนบ้านกลางป่า

เนื้อที่ร้านก้อใหญ่น่าดู คงเปนไร่อ่ะ

เค้าบอกว่าสร้างร้านใช้เงินเปนร้อยล้านเรย

ขนาดห้องน้ำยังโคตรๆแห่งความหรู

อาหารก้อแบบ นกกระจอกเทศ กวาง จระเข้ผัดพริกไทยดำ

แต่ชื่อน้ำตกอย่างฮาอ่ะ ชื่ออะไรไม่ใช้ใช้ชื่อ "น้ำตกจุ่มจิ๋ม"

ก๊าก...ฮาแตกเรยอ่ะ 555+

...แบบว่านะ ชอบร้านนี้มากๆเรยอ่ะ วันหลังจามากินอีก...

กินเสดก้อกลับบ้านพักไปนั่งเล่นกัน

เที่ยงคืนก้อเค้าดาวน์กัน เมสเซสโคดพรึบ

กล่องข้อความเต็มเรย คนอื่นเค้าส่งมาได้แต่เราดันส่งออกไม่ได้

น่าอนาถยิ่งนัก...ยังไงก้อขอบคุนทุกเมสเซสที่ส่งมาน้า

พอวันสุดท้ายก้อตื่นกันปามาน 9 โมงกว่า

เสดก้อลงมาอาบน้ำกินข้าวกัน

ก่อนจาเดินทางกลับกรุงเทพฯกัน...

...เป็นปีใหม่ที่แฮปปี้มากๆ

อยากให้ช่วงเวลานี้อยู่กับเราไปนานๆเรย...

 ..::พีเอสด็อท ::..

 "ปีใหม่นี้หนุกหนานมากๆ"

ไหม...บ้านป้าแกแอบไฮโซว่ะ ขอบคุนสำหรับที่ซุกหัวนอนเว้ย555+

 มิน...ชุดว่ายน้ำแกโคดเซ็กซี่เรยว่ะ อิจฉาคนหุ่นเด

ติ๊ก...วันหลังอย่านอนละเมออีกนะจ๊ะ ก๊าก

ก้อง...คุนพ่อของพวกเรา 555+

นน...อย่าลืมรุบน้า แล้ววันหลังไปเที่ยวกันอีกน้า

กัน...สอนให้เรารุว่า อย่าเหม่อขณะกำลังเดินอยู่

ปริ้น...ไม่สนใจเพื่อนเรยนะเว้ย(เพราะมัวแต่สนใครบางคน เอิกซ์)

ไม้...เกย์ตลอดกาล(เลิกเกาหัวคนอื่นซักเทเดะ เด๋วจากลายเปน..เกาหัวนะ ก๊าก)

นิก...ท่าถ่ายรุบแกกวนได้จัยมากๆ ขอคารวะ ฮ่าๆ

"ปีใหม่ ชีวิตใหม่ ไดอารี่เล่มใหม่"

 "คิดถึงนะ เทอไม่รุตัวก้อไม่เปนไร"

"อยากเจอ อยากยิ้ม อยากพุดคุย"

"ยังไม่อยากเปิดเรียนเรย"

"โคดเพ้อเรยอ่ะช่วงนี้"

"ไปแระดีกว่า เฮ้อ"